Bir kez gönül yıktın ise
Bu kıldığın namaz değil
Yetmiş iki millet dahi
Elin yüzün yumaz değil

Yol oldur ki doğru vara
Göz oldur ki Hakk’ı göre
Er oldur alçakta dura
Yüceden bakan göz değil

Doğru yola gittin ise
Er eteğin tuttun ise
Bir hayır da ettin ise
Birine bindir az değil

O dost bize gelmez ise
Ben dosta geri varayım
Çekeyim cevr ü cefayı
Dost yüzün görüvereyin

Gelin tanışık edelim
İş kolayın tutalım
Sevelim sevilelim
Dünya kimseye kalmaz

Hiçbir kişi bilmez bizi
Biz ne işin içindeyiz
Ne hırsımız baydır bizim
Ne nefsimiz içindeyiz

Bir kimsenin devletine
Tan ediben biz gülmeyiz
Ne münkiriz alimlere
Ne Tersa’nın haçındayız

Biz bunun neliğin bildik
Dünyanın nesine kaldık
Arzumuz nefs için değil
Dünya teferrücündeyiz

Yunus aydır hey sultanım
Özge şahım vardır benim
Ko dünya altın gümüşün
Ne bakır u tuncundayız

Yunus imdi sen senden
Ayrı değilsin candan
Sen sende bulmaz isen
Nerde bulasın onu

Derviş adın edindim
Derviş dondum donandım
Yola baktım utandım
Hep işim yanlış benim

Bir nazarda kalmayalım
Gel dosta gidelim gönül
Hasret ile ölmeyelim
Gel dosta gidelim gönül

Bu dünyaya kalmayalım
Fanidir aldanmayalım
Bir iken ayrılmayalım
Gel dosta gidelim gönül

Ne ilmim var ne taatım
Ne gücüm var ne takatim
Meğer senden inayetim
Kıl yüzümü ak Çalap’ım

Canını aşk yoluna
Vermeyen aşık mıdır
Cehd eyleyip ol dosta
Ermeyen aşık mıdır

Dost sevgisin gönülde
Can ile berkitmeyen
Tül-i emel defterin
Dürmeyen aşık mıdır

Aşka tanışık sığmaz
Değme can göğe ağmaz
Pervaneleyin oda
Yanmayan aşık mıdır

Nefs arzusundan geçip
Aşk kadehinden içip
Dost yoluna er gibi
Durmayan aşık mıdır

Dün gün riyazet çekip
Halvetlerde diz çöküp
Sohbetlerde baş çatıp
Yanmayan aşık mıdır

Yunus imdi ol dostun
Cefasına sabreyle
Yüreğine aşk odun
Vurmayan aşık mıdır

Yunus sen arif isen
Anladım bildim deme
Tut miskinlik eteğin
Ahir sana gerektir

Derviş gönülsüz gerektir
Sövene dilsiz gerektir
Dövene elsiz gerektir
Halka beraber gerekmez

Söz kılar kayguyu şad
Söz kılar bilişleri yad
Eğer horluk eğer izzet
Her kişiye sözden gelir

İlim ilim bilmektir
İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsin
Ya nice okumaktır

Okumaktan mani ne
Kişi Hakk’ı bilmektir
Çün okudun bilmezsin
Ha bir kuru emektir

Okudum bildim deme
Çok taat kıldım deme
Eri Hak bilmez isen
Abes yere gelmektir

Dört kitabın manisi
Bellidir bir elifte
Sen elif dersin hoca
Manisi ne demektir

Yunus Emre der hoca
Gerekse var bin hacca
Hepisinden iyice
Bir gönüle girmektir

Benim dilim kuş dilidir
Benim ilim dost ilidir
Den bülbülüm dost gülümdür
Bilin gülüm solmaz benim

Ol dost bana gelsin demiş
Sundum kadeh alsın demiş
Aldım kadeh içtim şarap
Artık gönlüm ölmez benim

Gördüm göğün meleklerin
Her biri bir işte imiş
Hak Çalap’ın zikrin eden
İncil benim Kuran benim

Gördüm deyen değil gören
Bildim deyen değil bilen
Bilen oldur gösteren ol
Aşka esir olan benim

Sekiz uçmak aşıklara
Köşk ü saraydır bilene
Musa’layın hayran olup
Tur Dağı’nda kalan benim

Musa peygamber ile
Bin bir kelime kıldım
İsa peygamber ile
Göklere çıkan benim

Şimdi adım Yunus’durur
Ol demde İsmail idi
Ol dost için Arafat’a
Kurban olup çıkan benim

Giderdim gönülden kini
Kin tutanın yoktur dini
Ey yarenler ben bu sözü
Uludan işittim ahi

Dosttan haber sorar isen
Güzaf değildir dost işi
Belli bilin hiç nesnedir
Bu cihanda dostsuz kişi

Dost aşkından alem doldu
Her bir aşık ondan oldu
Aşksız biten çiçek soldu
Aşk iledir dostluk hoşu

Aşkı seve aşık gerek
Ne olusar aşktan yeğrek
Aşktır yere göğe direk
Kalanı hep söz öküşü

Gözüm seni görmek için
Elim sana ermek için
Bugün canım yolda kodum
Yarın seni bulmak için

Bugün canım yolda koyam
Yarın ivazın veresin
Arz eyleme uçmağını
Hiç arzum yok uçmak için

Benim uçmak neme gerek
Hergiz gönlüm ona bakmaz
İşbu benim zarılığım
Değildürür bir bağ için

Uçmak uçmağım dediğin
Müminleri yeltediğin
Vardır ola birkaç huri
Arzum yoktur kaçmak için

Bunda dahi verdin bize
Ol huriyi çift ü helal
Ondan geçti arzum tamam
Arzum sana ermek için

Sufilere ver sen onu
Bana seni gerek seni
Haşa ben terk edem seni
Şol bir evle çardak için

Yunus hasretdürür sana
Hasretini göster ona
İşin zulüm değil ise
Dad eylegil istedi çün

Al gider benden benliği
Doldur içime senliği
Dirliğinde öldür beni
Varıp anda ölmeyeyin

Bülbül olayın öteyin
Dost bahçesinden yatayın
Gül oluban açılayın
Ayrık dahi solmayayın

Aşkdurur derdin dermanı
Aşk yoluna kodum canı
Yunus Emre aydır bunu
Bir dem aşksız olmayayın

Başında aklı olan
Ücretle amel etmez
Hurilere aldanmaz
Göz ile kaştan geçer

Bu nefs ile dünya fani
Bu dünyaya gelen hani
Aldattın ey dünya beni
İşlerinden bezer oldum

Sarraflığı öğrenmeyen
Bu gevheri boncuk sanır
Varır verir yok nesneye
Bilmez neye sattığını

Aşkın aldı benden beni
Bana seni gerek seni
Ben yanarım dünü günü
Bana seni gerek seni

Ne varlığa sevinirim
Ne yokluğa yerinirim
Aşkın ile avunurum
Bana seni gerek seni

Aşkın aşıklar öldürür
Aşk denizine daldırır
Tecelli ile doldurur
Bana seni gerek seni

Aşkın şarabından içem
Mecnun olup dağa düşem
Sensin dün ü gün endişem
Bana seni gerek seni

Sufilere sohbet gerek
Ahilere ahret gerek
Mecnunlara Leyli gerek
Bana seni gerek seni

Eğer beni öldüreler
Külüm göğe savuralar
Toprağım anda çağıra
Bana seni gerek seni

Yunus’durur benim adım
Gün geçtikçe artar odum
İki cihanda maksudum
Bana seni gerek seni

Ey kendözünü bilmeyen
Söz manisini bulmayan
Hak varlığın ister isen
Uş ilm ile Kuran’dadır

Dost aşka ulaşalıdan
Dünya ahiret oldu bir
Ezel ebed sorar isen
Dün ile bugündür bana

Kullarına vaadeyledi
Yarın uçmak verem dedi
Ol dostların sevindiği
Yarınım bugündür bana

Seni sevenlerin ola mı aklı
Bir dem uslu ise her dem delidir

Ben o yari sevdiğimi
Nice bir gizleyebilem
Gönlüme sığmaz n’ideyim
Meğer razım ile diyem

Kime gönül verir isem
Benim ile yar olmadı
Halim bilip derdim sorup
Bana vefadar olmadı

Hak’tan meğer takdir idi
Aşık oldu gönlüm sana
Hiç kimseler bencileyin
Aşka giriftar olmadı